Elektriciteit Op Nul

Wellicht heeft u het gisteren ook opgemerkt in een uiterst kort TV nieuwsbericht. Nochtans heb ik niet de indruk dat het werd overgenomen door andere media, ook op sociale media ziet men het niet opduiken.

Dan is er eens positief nieuws en het lijkt me dat weinigen zich geroepen voelen om dit aan elk en iedereen te gaan verkondigen.

Wat is er gebeurd ?

De kerncentrales zijn actief en de natuur zorgde voor de rest. Inderdaad de windmolens draaiden op volle toeren tijdens het weekend omwille van het stormachtige karakter van het weer. Het maakte dat er een teveel aan elektriciteit ontstond die maakt dat stroom onder de prijsgrens van 0,00 Euro duikt. Inderdaad, U leest juist, gratis elektriciteit dus voor iedereen. Meer zelfs, in feite dient u geld “te krijgen” als u op dat moment stroom verbruikt.

Nu dat zou men denken, alhoewel niets minder waar is. Het teveel aan stroom kan zo blijkt niet opgeslagen worden en dient “ergens” zijn afzet te hebben. Wij, eenvoudige consumenten kunnen daar geen voordeel uithalen. Grote industriële bedrijven echter wel omdat zij grootverbruikers zijn. De overschot aan gratis stroom word dus netjes gedropt bij diegene die het financieel het minst nodig hebben.

Alle Belgen zijn gelijk voor de Wet, maar we weten allen al langer dan vandaag dat aan dat stukje van de Grondwet iets schort.

Als consumenten dienen we elk jaar opnieuw meer en meer te gaan besparen op ons verbruik. De LED lamp, met een duidelijk lager verbruik, wakkert de interesse aan van menig consument. We zijn dus op de goede weg. Nochtans verhogen de tarieven bij de jaarlijkse afrekening van gas en elektriciteit jaar op jaar op jaar … Het maakt dus dat indien we spaarzaam omgaan met ons verbruik we allen meer dienen te betalen.

Mijn bedenking hierop is dat het complete plaatje die wij voor ogen krijgen nog een stuk vager is dan velen tot nu dachten. Het heeft toch niet enkel gestormd het voorbije weekend ? Het gebeurd wel meer in België. Indien het huidige windmolenpark, die nog beperkt is in omvang in afwachting van meer en betere installaties in de nabije toekomst, samen met de aanwezige kerncentrales bij storm een overschot aan elektriciteit produceren, dan stel ik mij de vraag wie met het profijt gaat lopen.

Sinds een aantal winters worden we om de oren geslagen met tijdelijke “blackouts”, zelfs afkoppelen van het stroomnet is een optie indien er tijdens de winter een schaarste optreed. Wie kijkt naar wie ? Wie maakt wie wat wijs ? Als modale consument zullen wij willens nillens besparen op alles die ons van nut is. Indien we dienen te betalen knikken wij allen netjes “ja”.

Blijf even logisch … Als het inderdaad klopt dat omwille van een nachtje storm er een overschot aan elektriciteit ontstaat stel ik mij de vraag : “Hoe vaak gebeurd dit doorheen het jaar ?”. Toch meer dan vaak in ons kleine landje !

Indien u mijn blog bijdrage nu nog aan het lezen bent … Denk dan eens goed na welk rad ons voor de ogen word gedraaid. We zijn “al ziende blind”. Betogingen en op straat komen voor alles en nog wat, vaak met wat steun van één of meer politieke medemensen. Wie komt er op straat om “halt” te roepen aan wat ik een wangedrag noem bij het overbrengen van berichtgeving en het gebrek hieraan indien het de consument eens profijt kan opbrengen ?

België dient nu niet meteen het land te worden waar het elk moment van de dag gaat stormen, wat zon af en toe is aangenamer en daar knapt een mens van op. Maar het bewijst dat we meer dan ooit uit die ivoren toren van sociale media dienen te komen. Als we kijken moeten we leren om te zien. Als stroom ons steeds maar weer duurder word, dan dienen we op te staan en ons vergewissen dat er ogenblikken zijn dat wij betalen alhoewel het gemiddelde bedrag over een korte tot middellange periode in feite ons voordeel zou dienen te bieden.

Verkiezingen denk u ? Het lijkt me dat van welke kleur een partij ook is niemand van hen ons een lagere factuur zal bezorgen, wat sommigen onder hen ons ook voorhouden. Weet je wel ? De wortel voor de ezel houden zodat hij zonder nadenken en zorgeloos de weg afloopt die hem word aangeduid. Echter een ezel stoot zich geen 2 keer aan dezelfde steen … Wij echter, brave consumenten blijven braaf de kudde volgen en stellen ons verder geen vragen, tenzij af en toe eens klagen dat het leven toch wel duurder word. De “lucky few” zal het worst wezen, zij hebben geen financiële problemen. De modale hard werkende burger zullen verzet plegen … aan de cafétoog, rond de keukentafel en vast zal een nachtmerrie tussenin voor hen het plaatje compleet maken.

Windkracht

Advertenties

De Maatschappij

Ik wens even uit eigen ervaring te spreken.
Ik werkte een aantal keer voor langere periode in het buitenland (plaats heeft hierbij geen belang).
Toen ik na die tijd terugkwam in mijn stad waar ik geboren en getogen én bekend was “leek” voor mij alles zo veranderd, heel vaak in negatieve zin.
Alhoewel ik van velen de opmerking kreeg “man man, jij bent veranderd zeg” … Nochtans veronderstelde ik dat mijn stad veranderd was.

Eenzelfde ervaring maakte ik mee toen ik in de 90s in Belgisch Limburg tot aanvang 2000 een eigen horecazaak had, voor mezelf de andere kant van ons kleine landje (ik ben afkomstig uit West Vlaanderen, waar ik nu terug woon) …
Ik bezocht met regelmaat een vriendin van me in Maastricht en ging weleens wandelen te Vaals (3-landen punt).
In mijn drukke bestaan van toen overviel me telkens de rust.

Een neef van me woont te Garlin in zijn château (zuid Frankrijk). Ik bezocht hem ooit en als men het heeft over La Douce France en als god leven in Frankrijk dan gaan deze gezegden pas echt op … Alles verloopt er merkbaar trager, mensen staan er in hun deurgat of men er nu in de ochtend, middag of avond passeert, steeds zijn ze er … én vooral ze zijn vriendelijk … “à ça vas monsieur ? mais évidemment, et toi ? bon journée … salut
Gaat men op 200 km daarvandaan een koffie gaan drinken op een terras in the middle of nowhere en men vertelt dat men er een neef bezoekt die op de château woont te Garlin, dan lijkt men plotsklaps een stukje van hun familie te worden.

Bij het terugkeren naar de stad en regio waar ik woon werd ik telkens getroffen door het kortzichtig gedoe, het Me – Myself & I en bemoei u met uw eigen zaken motief …
Ikzelf ben niet zo opgevoed, heb steeds op een andere wijze geleefd en opeens lijkt het allemaal zo anders te zijn.
Ben ik dan de oorzaak ? Ja en neen …

De wereld om ons heen blijft doordraaien, dag op dag, en er blijkt daarin op het eerste zicht maar weinig verandering te komen.
We staan allen voor een stukje van de ketting die “samenleving” noemt.

Als we voor middellange termijn er voor even aan ontsnappen en dus de ketting verlaten dienen we op te passen dat we bij terugkomst niet opeens zelf “het zwakke stukje” in die ketting worden … want wij die voor langere periodes in één of ander buitenland leefden zien “snelheid” anders, wat kan maken dat die stevige ketting opeens gaat breken in ons nadeel.
Het kan een mens het gevoel geven er niet meer bij te horen, en dat is nu net niet de bedoeling.
Ik noem het voor mezelf een stukje integratie in eigen land, al leerde mijn ervaring mij dat die integratie vaak vlotter verliep op andere plaatsen in de wereld dan in mijn eigen originele levensomgeving.

Herinnert u zich de verhalen van grootouders … Ze dienden te werken uren en uren lang elke dag opnieuw én de zondagsrust was heilig. Of het nu noeste arbeid was in een fabriek of op het land, werken was het doel van het bestaan.
Rust ? Uitstapje ? Niets van dat moois … Rust was een jenever voor het slapengaan, en een uitstapje was “de hoogdag” dat men voor “1” dag de zee kon gaan bekijken. Zij dienden rond te komen met een uiterst minimum loon.
Nochtans heeft men het steeds over “vroeger was het beter“. Is dat zo ?
In deze tijd heeft men meer vakantie, verdient men gemiddeld meer, werken merkbaar minder uren per week en voor velen is nu het “weekend” heiligmakend tenzij men in weekend shiften werkt.
… en nog zijn we niet tevreden … want vroeger etc etc …

Men kan er ellenlang over filosoferen, theorieën over opmaken … maar kan het zijn dat het oude gezegde “elk huisje heeft zijn kruisje” hierbij opgaat ?
Op de keper beschouwd zien we elk het leven vanuit ons eigen gezichtspunt, en dat maakt het net boeiend. Zo zijn we niet allemaal gelijke wezens, maar elk met onze persoonlijkheid.
Het leven leert ons vaak tegen onze zin, dat snel niet altijd goed betekend, dat gelijk willen niet gelijk is aan het gelijk hebben, dat elk van ons verschillend is in een steeds maar groter wordende maatschappij.

Ons stukje van de ketting kunnen we niet inwisselen voor een “beter” stukje, we dienen te roeien met de riemen die we hebben bij tij en ontij.

Past Present Future