Bloemenmeisjes

Vraag is :
In welke puriteinse wereld zijn we terechtgekomen ?

  • In de 60s de opkomst van de bikini.
  • In de 70s en deels 80s was de monokini populair.

Vrouwen waren in de mogelijkheid om te kiezen voor hun “eigen vrijheid” zonder belemmering van bemoeienissen van buitenaf.
In de jaren 80 werden de eerste naaktstranden geopend waar er geen verschil meer bestond tussen man en vrouw, tussen modaal, mooi en minder mooi.
Het waren allemaal periodes met stimulansen waar ondermeer de vrouw voor zichzelf kon opkomen.

Als ons land België, Europa ea vervallen in de “nieuwe puriteinse samenleving“, dan vraag ik mij af welke vrijheden doorheen de tijden werd bereikt ?

  • Wat is er van ons geworden ?
  • Zijn we nu allemaal opeens heiliger geworden dan de Paus ?

Men heeft het over “tijdsgeest“.
Een tijdsgeest waar iedereen zich dient te schikken naar een minderheid die denkt dat de wereld beter kan of zal worden ?

Geen bloemenmeisjes en pitspoezen meer, maar het vat bier van de lokale sponsor mag en kan wel nog, alhoewel bier met mate dient gedronken te worden en feitelijk kan leiden tot verslaving.

BloemenmeisjePitspoezen

Advertenties

A-Z Ziekenhuis

De medische verzorging en “opvang” in het ziekenhuis in onze stad is er niet op vooruitgegaan.
Afgezien van wachtlijsten voor allerhande dokters, is het pas erg als na vele vele testen bij een patiënt een ander dokter opeens de dienst opneemt en alle onderzoeken opnieuw laat uitvoeren omdat hij / zij tot de vaststelling komen dat de eerdere niet “correct” werden uitgevoerd.
Het is mijn aanvoelen dat alles wat in hun pc staat alle doelen heiligt en ik vraag mij af op welke basis de dienstdoende dokter hun diagnose opmaken. Sommige dokters doen zelfs geen handeling meer van onderzoek op de ziekenkamer. Al is een patiënt nog zo ziek, de medicatie word niet bijgestuurd met als gevolg dat de patiënt vaak nodeloos te vroeg ontslagen word.
Opvolging zal wel gebeuren door de huisdokter.
Echter een huisdokter is geen specialist … Waarom dient men anders richting ziekenhuis op advies van de huisdokter ?

Voor sommige lezers van deze blogbijdrage is dit allemaal fel overdreven, voor anderen is het een vertrouwd beeld.
Ik kan echter getuigen dat bovenstaande nog maar een fractie is van wat ons overkomt sinds een “constant” ziekenhuisverblijf dd 6 Januari 2016.
Het slachtoffer in deze is mijn 89-jarige moeder.
Als zoon en directe familie heb ik sinds de opname nog geen enkele “feedback” gehad op haar situatie, alhoewel ik reeds zowat elk platform heb betreden met de vraag om feedback.
Dezer tijden is menselijkheid echt ver te zoeken, want het lijkt me dat men als directe familie “ook” rechten heeft omtrent het inwinnen van correcte informatie.

Wie had het ook alweer over onze “warme samenleving” ? Het lijkt me hoe warmer men het noemt, hoe meer men erop blaast om niet verschroeit te geraken.

Update : Na vrijwel 4 maanden is er uiteindelijk een gesprek doorgegaan met de dienstdoende dokter dd 26 April 2016. Deze dokter werkt op de huidige afdeling waar mijn moeder nu verblijft. Een integer gesprek, met feedback én to-the-point met betrekking tot de toestand van de patiënt. Als familie weet ik uiteindelijk waar wij staan, welke hindernissen nog dienen genomen te worden én nog meer belangrijk, wat ons staat te wachten in de toekomst. 

Elk instituut heeft aandachtspunten waar het beter kan, bij deze voel ik mij sinds dinsdag ll als familie uiteindelijk een betrokkene omringd door een fijne personeelsploeg en een “hands on” dokter.

AZ_Diaphora