Post Corona

Echt ?
Of denk je “Wat komt er op ons af in de toekomst ?”

Heel wat mensen hebben vragen bij hoe de wereld in het heden zijn gang lijkt te gaan.
We hebben allen de perceptie dat niet echt iemand rechtstaat die zich opwerpt als diegene die zal zorgen voor oplossingen.

De volgers van mijn bijdragen via dit blog hebben reeds vastgesteld dat we als mensheid enkel vooruit kunnen als we ons verleden weten te begrijpen.
Hierna nog even een korte samenvatting mocht u een bijdrage gemist hebben.

Spaanse Griep : 1918 – 1920 (pandemie)
Deed zich voor na WW I en heeft heel wat gelijklopende elementen met wat ons de voorbije 2,5 jaar overkwam.
Mondmaskers, afzondering, hoge graad van slachtoffers.
Na de pandemie beleefde men echter The Roaring Twenties, een tijd van nieuwe ontwikkelingen in zowel kledij, als muziek, als in de samenleving.
Het grootse feestverhaal werd echter de kop ingedrukt bij aanvang van de jaren 30. Het werd een tijd van economische crisis, de opkomst van wat we nu extreem rechts noemen en die uitmondde in ruig fascisme.
Een nieuwe oorlog (WW II) was het gevolg waar miljoenen slachtoffers het leven lieten omwille dat 1 heerser zijn ideaal wou bereiken.
Na deze grote strijd werden vanaf 1947 initiatieven genomen zodat een wereldoorlog zich nooit meer zou kunnen voordoen. Vrede en een nieuwe kijk op economie gaven toekomst.

Hong Kong Griep : 1967 – 1968 (pandemie)
Wat eerst een vogelgriep bleek te zijn muteerde zich tot een influenza die zich ontwikkelde tot een subtype, die we in het heden begrijpen als een Covid variant.
Deze pandemie deed zich voor in een tijd waar er wel ergens op de wereld zich een oorlog voordeed.
De meest bekende oorlog is die van Vietnam, maar ook het Afrikaanse continent kende zijn slagvelden (Soedan, Congo, Angola, ea).
Nochtans was deze periode ook bekend als The Roaring Sixties.
Jongeren maakten zich vrij van het juk op hun schouders en de uiting hiervan viel op in zowel kledij, als gedrag, als muziek.
No more war werd een “hernieuwde” slogan die het leven terug diende te normaliseren.
Doch ook deze opwelling werd de kop ingedrukt door een negatieve economische spiraal met als gevolg in de jaren 70 ondermeer 2 oliecrisissen, autoloze zondagen, en is eveneens de tijdsperiode waar per 1971 de BTW werd ingevoerd.
De reactie van wijlen mijn Vader was hierop “Betere Tijden Weg”.
Er was de geboorte van een nieuwe politieke gedachte “Anders Gaan Leven”, of kortweg Agalev.
Deze nieuwe wind zou verandering brengen.
Gebruik van hout in speelgoed werd geweerd om de bossen te sparen, glazen flessen dienden vanaf dan vervangen te worden door plastiek.
Voordeel op drankverpakkingen was, dat er op plastiek geen statiegeld meer diende betaald te worden, nog beter zelfs, men kon alles na gebruik gewoon weggooien.
U leest het goed, de start van de wegwerp maatschappij !

Corona Covid-19 : 2020 – medio 2022 (pandemie)
Het ligt voor ons nog allemaal héél vers in het geheugen.
Zowat 2,5 jaar van voor velen complete sociale isolatie. Een isolatie die zijn sporen in het heden nalaat en het me vaak lijkt dat iedereen letterlijk terug geplooid is in hun eigen cocoon.
Vrijwel alle genomen maatregelen in die 2,5 jaar lijken wel “geplukt” uit de voorzorgsmaatregelen die men opstelde nav de Spaanse Griep.
Sommige politiekers noemden dit het nieuwe normaal ! Maar zo nieuw blijkt dat allemaal niet te zijn als men zijn verleden kent.
Eens de pandemie als niet voorbij maar niet meer zo gevaarlijk breed werd uitgesmeerd in de nationale media kreeg de bevolking terug goede moed.
Merendeel van de burgers waren blijkbaar wel hun geschiedenis deels vergeten.
Wat bleek ? Dat een onverlaat het nodig vond om zijn oorlog te gaan voeren tegen 1 van zijn buurlanden die in concept verdraaid zeer goed gelijkt aan de start van WW II.
Wat voor de 21ste eeuw The Roaring Twenties diende te worden mondde uit in inderdaad zéér woelige tijden.
De geschiedenis herhaalde zich zo waar !
De relatief sterkere Euro daalt tegenover de Amerikaanse Dollar, de Britse Pond gaat onderuit, energieprijzen rijzen de pan uit en heel veel burgers leven na die lange sociale isolatie in een onderdrukte angst.
Men kan die burgers geen ongelijk geven als men de toekomst op middenlange termijn bekijkt.

Wees eerlijk ! Ziet u enig verschil tussen bovenstaande 3 periodes ?
Van veel vreugde kunnen en mogen we niet spreken lijkt het me.
De gevolgen van een pandemie volgen elkaar doorheen de tijd enkel sneller op.

De Belgische Staat springt voor een deel bij om de nood te minderen, maar voordelen geven kost geld en dat moet de Staat terug verdienen, hoe dan ook.
De politieke partij die in de 70s pleitte pro plastiek is nu net diegene die statiegeld wilt heffen op plastiek.
Bomen, wat zeg ik, bossen dienen in ijltempo aangeplant te worden om natuurbeheer terug op orde te brengen.
Waar men vroeger beboet werd voor graszoden aan de voordeur krijgt men nu stimulansen om geveltuintjes aan te leggen.
Alles zal groen worden om zo de verharding tegen te gaan.
Als het zo verder gaat rijden we straks terug over de kasseien net zoals onze overgrootouders.

Het lijkt me een mooi moment om deze bijdrage te eindigen. De cirkel is rond.
Wie zijn heden wenst te begrijpen dient zijn verleden te kennen en te begrijpen.

De Maatschappij

Ik wens even uit eigen ervaring te spreken.
Ik werkte een aantal keer voor langere periode in het buitenland (plaats heeft hierbij geen belang).
Toen ik na die tijd terugkwam in mijn stad waar ik geboren en getogen én bekend was “leek” voor mij alles zo veranderd, heel vaak in negatieve zin.
Alhoewel ik van velen de opmerking kreeg “man man, jij bent veranderd zeg” … Nochtans veronderstelde ik dat mijn stad veranderd was.

Eenzelfde ervaring maakte ik mee toen ik in de 90s in Belgisch Limburg tot aanvang 2000 een eigen horecazaak had, voor mezelf de andere kant van ons kleine landje (ik ben afkomstig uit West Vlaanderen, waar ik nu terug woon) …
Ik bezocht met regelmaat een vriendin van me in Maastricht en ging weleens wandelen te Vaals (3-landen punt).
In mijn drukke bestaan van toen overviel me telkens de rust.

Een neef van me woont te Garlin in zijn château (zuid Frankrijk). Ik bezocht hem ooit en als men het heeft over La Douce France en als god leven in Frankrijk dan gaan deze gezegden pas echt op … Alles verloopt er merkbaar trager, mensen staan er in hun deurgat of men er nu in de ochtend, middag of avond passeert, steeds zijn ze er … én vooral ze zijn vriendelijk … “à ça vas monsieur ? mais évidemment, et toi ? bon journée … salut
Gaat men op 200 km daarvandaan een koffie gaan drinken op een terras in the middle of nowhere en men vertelt dat men er een neef bezoekt die op de château woont te Garlin, dan lijkt men plotsklaps een stukje van hun familie te worden.

Bij het terugkeren naar de stad en regio waar ik woon werd ik telkens getroffen door het kortzichtig gedoe, het Me – Myself & I en bemoei u met uw eigen zaken motief …
Ikzelf ben niet zo opgevoed, heb steeds op een andere wijze geleefd en opeens lijkt het allemaal zo anders te zijn.
Ben ik dan de oorzaak ? Ja en neen …

De wereld om ons heen blijft doordraaien, dag op dag, en er blijkt daarin op het eerste zicht maar weinig verandering te komen.
We staan allen voor een stukje van de ketting die “samenleving” noemt.

Als we voor middellange termijn er voor even aan ontsnappen en dus de ketting verlaten dienen we op te passen dat we bij terugkomst niet opeens zelf “het zwakke stukje” in die ketting worden … want wij die voor langere periodes in één of ander buitenland leefden zien “snelheid” anders, wat kan maken dat die stevige ketting opeens gaat breken in ons nadeel.
Het kan een mens het gevoel geven er niet meer bij te horen, en dat is nu net niet de bedoeling.
Ik noem het voor mezelf een stukje integratie in eigen land, al leerde mijn ervaring mij dat die integratie vaak vlotter verliep op andere plaatsen in de wereld dan in mijn eigen originele levensomgeving.

Herinnert u zich de verhalen van grootouders … Ze dienden te werken uren en uren lang elke dag opnieuw én de zondagsrust was heilig. Of het nu noeste arbeid was in een fabriek of op het land, werken was het doel van het bestaan.
Rust ? Uitstapje ? Niets van dat moois … Rust was een jenever voor het slapengaan, en een uitstapje was “de hoogdag” dat men voor “1” dag de zee kon gaan bekijken. Zij dienden rond te komen met een uiterst minimum loon.
Nochtans heeft men het steeds over “vroeger was het beter“. Is dat zo ?
In deze tijd heeft men meer vakantie, verdient men gemiddeld meer, werken merkbaar minder uren per week en voor velen is nu het “weekend” heiligmakend tenzij men in weekend shiften werkt.
… en nog zijn we niet tevreden … want vroeger etc etc …

Men kan er ellenlang over filosoferen, theorieën over opmaken … maar kan het zijn dat het oude gezegde “elk huisje heeft zijn kruisje” hierbij opgaat ?
Op de keper beschouwd zien we elk het leven vanuit ons eigen gezichtspunt, en dat maakt het net boeiend. Zo zijn we niet allemaal gelijke wezens, maar elk met onze persoonlijkheid.
Het leven leert ons vaak tegen onze zin, dat snel niet altijd goed betekend, dat gelijk willen niet gelijk is aan het gelijk hebben, dat elk van ons verschillend is in een steeds maar groter wordende maatschappij.

Ons stukje van de ketting kunnen we niet inwisselen voor een “beter” stukje, we dienen te roeien met de riemen die we hebben bij tij en ontij.

Past Present Future