Facebook Het Forum Pubert

In tegenstelling tot wat je kan denken, geef ik via deze weg geen forum aan Facebook.
Als gebruiker begin ik me wel vragen te stellen welke richting deze media magnaat uitgaat.
Mijn indruk kan ik nog moeilijk negeren dat Facebook meer en meer op een veredelt forum gelijkt.

Een forum heeft :
Posts die een onderwerp ondersteunen door middel van een foto of verwijzende link.
Elk beschikken ze over moderatoren.
Bij onenigheid kan men een post rapporteren en indien de mistoestand blijft aanhouden de deelnemer bannen.
Succesvolle forums hebben talrijke leden waarvan een kleiner gedeelte dagelijkse tot regelmatige bijdragen levert.
Elk forum behoud zijn leden, ook al zijn deze op geen enkele wijze nog actief.

Als gebruiker / member van een forum heeft men periodes dat men het minder gaat bezoeken, of voor even links laat liggen.
Redenen kunnen uiteenlopend zijn, van even geen interesse, minder vrije tijd, tot minder interessante onderwerpen, of de onkunde van de moderatoren die het tot een puinhoop herleiden.
Bij enige minder goede ervaringen laat men een bezoek links liggen en zonder zich uit te schrijven blijft men als lid zweven op het wereldwijde web.
Tot men plots nog even binnen wipt en tot de vaststelling komt dat men niet de enige is die er zo over denkt, want het forum blijkt piepe dood, activiteit is nihil.

Ik heb meer en meer de indruk dat Facebook dezelfde weg opgaat. Het lijkt alsof de gloriedagen voorbij zijn.
Na de start in 2004 werd het vanaf 2006 publiek terrein waar eenieder deel kon van uitmaken.
Eens 2008 werd het ook in Europa the place to be omdat het vanaf dan ook werd aangeboden in meerdere talen, ondermeer het Nederlands, Frans, Duits ea.
In onze digitale wereld is de puberteit bereiken voor vele platformen een heel moeilijke zaak, vaak zijn er reeds vele anderen onderweg gesneuveld.
Die puberteit is niet enkel het onderwerp om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, zoals het ook gebeurd in het echte leven.
Het is een moment om doelstellingen op te maken zodat men netjes kan afstuderen en de wereld van volwassenen kan binnentreden.

Het lijkt me dat net dit schoentje bijzonder knellend aanvoelt bij Facebook en de talloze ontwikkelaars op den duur niet meer weten wat uit te vinden om het aantrekkelijk te houden.
Elke dag is er wel een wijziging te bespeuren, of het nu hun bladschikking is, of de profiel tabs die weer maar eens aangepast worden, de newsfeed die nog maar eens “updates” toont die men reeds dagen eerder aangeboden kreeg … …
Het komt bij mij over alsof je een vertrouwde winkelzaak binnengaat waar men wederom elke dag de voordeur gaat verplaatsen, alle goederen tomeloos gaat verschuiven en men bij een bezoek als klant tot de vaststelling komt dat wat je wenst aan te schaffen net uitverkocht is.
Als dit meer dan vaak voorvalt zal je in de eigen regio een andere zaak gaan opzoeken waar je wel jouw gading vind.

Communicatie in dit alles is hoofdzaak.
Indien men een winkelverkoper aanspreekt en geen sluitend antwoord krijgt als klant begrijpen wij dit als geen goede bediening.
Indien men als klant een andere klant aanspreekt om iets te vragen en deze jou ontwijkt dan ziet men dit als niet leuk.
Ergerlijk is het pas als je een bekende tegenkomt in die winkelzaak en deze jou straal negeert.

Dit laatste is duidelijk een heet hangijzer op Facebook.
Schreef men vroeger een comment was er wel iemand die een antwoord schreef, of deze nu kortaf was, of negatief of positief reageerde. Men had tenminste communicatie.
Sociale media word door velen nog geprezen als bindmiddel in de huidige maatschappij.
Doch dat bindmiddel heeft een hoop bleekwater over zich heen gekregen.
Hoe mobieler die sociale media word, hoe minder gebruikers ook daadwerkelijk op elkaar reageren, nochtans kan men via hun smartphone ten allen tijde iemand van een antwoord voorzien.
Messenger is hierin het toon voorbeeld.
Het is jou ook wel reeds overkomen.
Je schrijft een berichtje naar iemand en het word pas dagen later gelezen, doch reactie komt er niet op, tenzij een smiley of duimpje in groot formaat terugsturen.
Stel je voor dat je in de echte wereld een gesprek wenst aan te knopen en de andere zijn vinger de lucht insteekt of je gaat uitlachen in jouw gezicht ?
In het werkelijke leven is die persoon meteen uit jouw boek geschreven en hoeft deze niet meer te komen aankloppen.

Mocht u gedacht hebben dat Corona hierin soelaas zou brengen zodat er meer verbondenheid zou optreden tussen mensen onderling, welnu vergeet het.
Zelfs op Facebook leeft iedereen nog meer dan ooit tevoren elk in hun eigen bubbel met uitzondering van een bijzonder gebeuren die dan “oei”, “oeie” of “idd” als steunbetuiging krijgt.

Vraag is dan ook :
Hoeveel van de zogenaamd 2,5 Miljard gebruikers waarmee Facebook fier uitpakt zijn nog daadwerkelijk actief ?
Mijn gedacht ? Ik schat 100 Miljoen dagelijkse gebruikers met mogelijks dubbel zoveel “kijkers” die om en om even binnenwippen, even rondneuzen om daarna terug te vertrekken.
De volgende dag zijn de voetsporen van die “kijkers” weggeveegd door de woestenij die Facebook geworden is.

Waar Gebeurd

Ik ben zaterdag schoenen gaan kopen. Jawel, 2 paar schoenen en het 2de paar zowaar aan een prijsje

Waar Gebeurd 1.0

In een deelgemeente van mijn stad ga ik een schoenenzaak binnen. De zaak verkoopt goede kwaliteit, is niet de goedkoopste, maar voor wat hoort wat

Ik word door een schoon meiske meteen begroet : Bonjour monsieur … Ik reageer even enthousiast ook met bonjour. Nu ja, ik heb daar geenszins een probleem mee.

De jonge dame loopt even voor me uit en draait zich opeens om en vraagt in het Frans of ik herenschoenen wens aan te kopen. Nu ja, als man denk ik dat ik ze niet kom kopen voor mijn moeder. Ik antwoord dus bevestigend en we zetten de tocht stapsgewijs verder. Tussenin vraag ik haar of ze ook Nederlands spreekt. Zij vertelt me in het Frans : neen, ik ben Portugees en werk hier al 4 maanden in de zaak. Vier maanden en u heeft onze lokale taal nog niet aangeleerd … en begrijpt u ze dan ? Het antwoord is een droge non. Ik meld het meisje dan maar dat ik toch liever een medewerker wens die wel Nederlands begrijpt.

Een paar schoenen koopt men niet alle dagen, en het is aangewezen dat de passende schoen aangekocht word. Een jongeman heeft mij daarna te woord gestaan … en ik moet zeggen : een jonge gast … maar heel goed op de hoogte van de producten. Een pluim waard !

Waar Gebeurd 2.0

In de jaren 90 had ik dik 9 jaar een horecazaak te Limburg. De seizoensperiode was vaak onwezenlijk druk en op zo’n momenten hebben dagen geen uren meer en alle medewerkers dienen op één lijn te staan whatever happens.

Klanten van mij, die heel goede vrienden werden én bleven hadden een nichtje die naar België kwam om er te wonen en werken (alle werkvergunningen waren in orde etc). De vrouw van het koppel vrienden was Marokkaans, geboren in Casablanca en haar nichtje kwam uit het zuiden van haar thuisland en had een Berberse afkomst. Dit betekend dat hun nichtje Berbers, Arabisch en Frans kon spreken. Ik wenste die vrienden niet te ontgoochelen en vertelde hen dat ik hun nichtje in dienst zou nemen, maar dat met een constant vol terras ik geen tijd had om mee te gaan lopen met haar om telkens te zorgen voor een vertaling. Afgesproken werd dat ik de eerste periode onderling met haar Frans zou spreken, doch zij diende hoe dan ook naar de klant toe het beste ervan te maken zodat de klant zich niet nodeloos druk diende te maken (vakantie is en blijft vakantie)

Haar eerste werkdag, was voor ons beiden onderhevig aan gewenningsverschijnselen … men zou voor minder, een klant is een klant en elk hebben zij hun ja dan neen uitgesproken morele waarden. De eerste bestelling word op de toog gelegd en het meisje vertrekt terug richting terras zoals afgesproken. In die tussentijd maakte ik dan de bestelling klaar en bij de 2de bestelling kon de eerste meteen de deur uit, dat was mijn systeem van werken. Zo gezegd, zo gedaan dus. Probleem : wat op het kaartje stond kon ik onmogelijk lezen. Daar staat men dan als patron van de zaak ! Het meisje komt terug binnen en vraagt waar haar bestelling staat, en ik vraag haar in het Frans wat er op haar kaartje staat … zij antwoordde in het Frans : Ik noteerde alles fonetisch zodat je het zou begrijpen in jouw taal.

Ik schrok me letterlijk positief te pletter. Fonetisch ? Ja man … dat was iets dat ik nooit leerde op school. Dus was haar eerste avond werken ook voor mij eens een nieuw begin. Hoe dan ook, de eerste week ging voorbij en de klanten, én ook de lokale vaste klanten, bleken reuze positief te zijn over haar, het was alsof zij reeds jaren werkte in mijn zaak en geen enkele klant die mij kwam opmerken dat ze elkaar niet begrepen.

Op het einde van de eerste week komt zij haar avond shift doen en ik begroet haar zoals afgesproken nog voor eventjes in het Frans. Zij zegt mij : Goede avond ! Kan ik starten of is er eerst nog iets af te wassen ? Ik stond spreekwoordelijk aan de grond genageld. We waren nog geen 7 dagen samen aan het werk en ik was verrast van haar taalvaardigheid. De avond start en op het einde van de shift komt haar tante en oom binnen, waarbij zij vragen wat ik van haar vind. Wat bleek ? Beiden hadden 1 week enkel met haar Nederlands gesproken … haar elk soort bier, frisdrank, ijs coupe, ea uitgelegd en hoe zij het diende te begrijpen en uit te spreken én evenzo belangrijk hoe zij de klant diende af te rekenen.

Op het einde van het seizoen vertelde zij mij haar kleine geheimpje. De eerste 2 weken had zij elke handeling (taal, rekenen …) vertaald naar het Berbers en haar antwoorden omgezet naar het Nederlands die zij dag na dag oppikte doorheen het gewoel van een vol terras.

Of men nu een seizoensarbeid of vaste job gaat opnemen in hetzij Marokko, Italië, Frankrijk, China … of Portugal zal men minstens ook vragen (lees : eisen) dat men hun lokale taal gebruikt, zowel in het begrijpen als spreken ervan. In zaken doen komt de klant steeds op de eerste plaats én een klant moet bediend maar ook gediend zijn.

Maak een fan van uw klant ! 

Image