De Maatschappij

Ik wens even uit eigen ervaring te spreken.
Ik werkte een aantal keer voor langere periode in het buitenland (plaats heeft hierbij geen belang).
Toen ik na die tijd terugkwam in mijn stad waar ik geboren en getogen én bekend was “leek” voor mij alles zo veranderd, heel vaak in negatieve zin.
Alhoewel ik van velen de opmerking kreeg “man man, jij bent veranderd zeg” … Nochtans veronderstelde ik dat mijn stad veranderd was.

Eenzelfde ervaring maakte ik mee toen ik in de 90s in Belgisch Limburg tot aanvang 2000 een eigen horecazaak had, voor mezelf de andere kant van ons kleine landje (ik ben afkomstig uit West Vlaanderen, waar ik nu terug woon) …
Ik bezocht met regelmaat een vriendin van me in Maastricht en ging weleens wandelen te Vaals (3-landen punt).
In mijn drukke bestaan van toen overviel me telkens de rust.

Een neef van me woont te Garlin in zijn château (zuid Frankrijk). Ik bezocht hem ooit en als men het heeft over La Douce France en als god leven in Frankrijk dan gaan deze gezegden pas echt op … Alles verloopt er merkbaar trager, mensen staan er in hun deurgat of men er nu in de ochtend, middag of avond passeert, steeds zijn ze er … én vooral ze zijn vriendelijk … “à ça vas monsieur ? mais évidemment, et toi ? bon journée … salut
Gaat men op 200 km daarvandaan een koffie gaan drinken op een terras in the middle of nowhere en men vertelt dat men er een neef bezoekt die op de château woont te Garlin, dan lijkt men plotsklaps een stukje van hun familie te worden.

Bij het terugkeren naar de stad en regio waar ik woon werd ik telkens getroffen door het kortzichtig gedoe, het Me – Myself & I en bemoei u met uw eigen zaken motief …
Ikzelf ben niet zo opgevoed, heb steeds op een andere wijze geleefd en opeens lijkt het allemaal zo anders te zijn.
Ben ik dan de oorzaak ? Ja en neen …

De wereld om ons heen blijft doordraaien, dag op dag, en er blijkt daarin op het eerste zicht maar weinig verandering te komen.
We staan allen voor een stukje van de ketting die “samenleving” noemt.

Als we voor middellange termijn er voor even aan ontsnappen en dus de ketting verlaten dienen we op te passen dat we bij terugkomst niet opeens zelf “het zwakke stukje” in die ketting worden … want wij die voor langere periodes in één of ander buitenland leefden zien “snelheid” anders, wat kan maken dat die stevige ketting opeens gaat breken in ons nadeel.
Het kan een mens het gevoel geven er niet meer bij te horen, en dat is nu net niet de bedoeling.
Ik noem het voor mezelf een stukje integratie in eigen land, al leerde mijn ervaring mij dat die integratie vaak vlotter verliep op andere plaatsen in de wereld dan in mijn eigen originele levensomgeving.

Herinnert u zich de verhalen van grootouders … Ze dienden te werken uren en uren lang elke dag opnieuw én de zondagsrust was heilig. Of het nu noeste arbeid was in een fabriek of op het land, werken was het doel van het bestaan.
Rust ? Uitstapje ? Niets van dat moois … Rust was een jenever voor het slapengaan, en een uitstapje was “de hoogdag” dat men voor “1” dag de zee kon gaan bekijken. Zij dienden rond te komen met een uiterst minimum loon.
Nochtans heeft men het steeds over “vroeger was het beter“. Is dat zo ?
In deze tijd heeft men meer vakantie, verdient men gemiddeld meer, werken merkbaar minder uren per week en voor velen is nu het “weekend” heiligmakend tenzij men in weekend shiften werkt.
… en nog zijn we niet tevreden … want vroeger etc etc …

Men kan er ellenlang over filosoferen, theorieën over opmaken … maar kan het zijn dat het oude gezegde “elk huisje heeft zijn kruisje” hierbij opgaat ?
Op de keper beschouwd zien we elk het leven vanuit ons eigen gezichtspunt, en dat maakt het net boeiend. Zo zijn we niet allemaal gelijke wezens, maar elk met onze persoonlijkheid.
Het leven leert ons vaak tegen onze zin, dat snel niet altijd goed betekend, dat gelijk willen niet gelijk is aan het gelijk hebben, dat elk van ons verschillend is in een steeds maar groter wordende maatschappij.

Ons stukje van de ketting kunnen we niet inwisselen voor een “beter” stukje, we dienen te roeien met de riemen die we hebben bij tij en ontij.

Past Present Future

Advertenties

K-Pop

Ever heard of K-Pop ?

Everyone knows PSY, who had some huge #1 hits into worldwide charts (Gangnam Style & Gentleman).

K-Pop stands for Korean Pop
K-Pop is an industry, and the proof that marketing is an important part of the success.
There even exist “K-Pop schools” were the best students are selected to take part and to join new projects who are invented by the record companies.

Most of the K-Pop artists are young people, teens and people in their early twenties.
Their video views do make international artists jealous.
Several of them reach into the first 24 hours of their release at YouTube 35 Million views.
An average of 300 Million views, and once in a while 1 Billion views looks piece of cake.

All songs are very recognizable to each one of Us. They sound “international” … Some in Korean, other songs with part of the lyrics in English.
It looks to Me an amazing world ready to discover.

Yes … even Billboard has their own K-Pop Weekly Top100
You can check the Weekly charts rankings at this link :
Billboard Korea K-Pop Top100

The refreshing sound of K-Pop … and who knows “The Future in Music”

K-Pop

Back to the Future

Ik zeg zelf vaak “The Future is Today”, en dat is in feite ook zo, vandaag beslissen we over morgen, doch we hebben heel weinig controle over het gegeven “morgen”

16 jaar zijn in 1976 is niet gelijk aan 16 zijn in 2015.

Wij waren wellicht minder bezorgd om wat rondom ons gebeurde, en deden niet echt de moeite om echt sociaal bezig te zijn. De eigen vriendengroep was onze cocoon … En daarbuiten ?

Tja, jeugd in 2015 kunnen het zich niet voorstellen … zonder iemand te ontmoeten kan je nu zomaar een (virtueel) bezoekje brengen zonder dat je hoeft te kloppen aan de deur. Beter nog je kan zowaar bijna iedereen bereiken, en gek genoeg zal één van hen je wel van antwoord dienen via jouw twitter, facebook, of via een simpele sms ja dan neen met een ingesloten selfie.

Maar hoe sociaal is sociale media ?

In 1976 hadden wij ook onze hobby’s die we deelden met onze eigen (vaak beperkte) kring. In 2015 kan de wereld meegenieten van jouw hobby en jouw leefwereld.

Is dat allemaal daarom beter ? Ik denk dat iedereen zijn jeugd en puberjaren beleefd op hun moment doorheen de tijd.

Wie is beter af ? Niemand, want we zijn allemaal 16 geweest en puberen hoort er nu eenmaal bij.