Do The Shuffle

De haan blijft bestaan, de kippen worden geslacht.

Het is een zin die ik net verzonnen heb, maar mijn beeld van het politiek landschap weergeeft.

In de loop van de jaren 80 kon, zou en mocht een politieker, welke functie zij ook hadden, zich niet meer in- / vermengen met zogenaamd “advies” naar bedrijven toe. Men noemde dat de “nieuwe politieke cultuur“. In de praktijk was het in ons land meer dan gebruikelijk indien een burger een probleem had dit te gaan bespreken, op café of op hun kantoor, met hetzij een burgemeester, een schepen of een gemeenteraadslid van een stad. Welk probleem zich ook aandiende, men “zou” zorgen dat het in orde kwam … niet “op orde“, maar “in orde“. Het was de doodgewoonste zaak om bij het zoeken naar een job iemand uit de politieke gemeenschap als “referentie” op een CV te plaatsen, als men wist dat de werkgever enige sympathie had voor een man of vrouw uit de politiek. Als dat geen vruchten afwierp, dan was er wel altijd iemand binnen de kennissenkring die dat wel eens zou regelen voor jou … “Ik zal er eens van klappen met hem / haar, dat komt goed man, maakt u maar geen zorgen“.

Sindsdien leven wij in 2017, zowat “30 jaar na dato“, en wat blijkt ? Heren en dames uit diezelfde politieke wereld vertegenwoordigen ons nog steeds. Waar men het maar kan bedenken, hetzij in bedrijven die participeren met ons land, bestuursraden allerhande en evident organisaties die rechtstreeks gelinkt zijn met een stad of gemeente, vertegenwoordiging in een politieraad en andere organen is omwille van “veiligheidsbelangen” en aanverwanten nu eenmaal aangewezen, en ik ben van mening dat de modale burger daar begrip voor heeft.

Politiek bedrijven is een intense job, interesse die bij velen vaak gegroeid is in hun tienerjaren omwille van “een passie” om mensen te kunnen vertegenwoordigen. Uit die passie groeit vaak meer, hetzij de stap zetten naar een politieke partij, opkomen in de verkiezingen … om zich hoe dan ook te blijven profileren als diegene die het met jou goed voorheeft. Wie in de politiek wenst te gaan omwille van idealisme vanuit “eigen” ideeën om anderen erop te wijzen dat men totaal verkeerd bezig is, is er vaak aan voor de moeite nog voor zij eraan beginnen, zij worden vaak net niet verkozen of de bevolking heeft het niet zo voor die nieuwe invalshoek. Met andere woorden men moet zowaar met kopje onder in het badwater gevallen zijn om deel te gaan uitmaken als “vertegenwoordiger des volks“.

Nu ja, de vernieuwing van de politieke cultuur heeft ons weinig bijgebracht. Steun uitspreken om iemand aan een job te helpen kan nog steeds niet (meer), maar het trendy woord “advies” geven kan wel, meer zelfs het word gevraagd en wees niet bang, u wordt er dik voor vergoed. Niemand die zich daar vragen bijstelde, tot in de voorbije 3 decennia van linker- of rechterzijde, of vanuit welke partij ook, opeens iemand opdook die het politieke spel wel iets te doordravend speelde. Een advies geven / uitbrengen naar een bedrijf toe, heeft me dunkt toch een zekere “vooringenomenheid” op te maken beslissingen. Niemand is zo consequent om wat hij / zij van horen zeggen  heeft, niet te gaan verwerken in een advies … Zo is en blijft men zeker geloofwaardig en heeft een groot bedrijf of organisatie de bijna zekerheid dat te nemen beslissingen wel gehoor zullen vinden … “als men het zo of zo aan boord legt“.

De vele “verkozenen des volks” zijn dus nog steeds goed bezig, alhoewel het me lijkt dat dit minder en minder ten voordele is van de modale burger. De burger heeft er feitelijk ook geen zicht op wat om hen heen allemaal gebeurd, tot het wéér maar eens “uitkomt“. Dan is het kot te klein. De vaak tot misdadiger herleide man / vrouw word dan maar “geofferd” ten voordele van het algemeen belang.

De haan blijft dus bestaan, de kippen worden geslacht“.

Het is gelukkig geen typisch Belgisch verschijnsel. Na exact 1 maand presidentschap in de USA lijkt het me dat ze daar nog nooit voorheen zo’n stoelendans hebben beleefd. Sommigen verzaken aan de uitoefening van een ambt, anderen keren hun hoedje naar de wind en zijn het opeens niet zo zeker meer. Het mooie “Witte Huis” zal wellicht elke dag flink gepoetst worden, maar ik denk dat de “housekeeping” méér te poetsen heeft dan ooit tevoren.

Waar een klein land groot kan in zijn.

politiek-vlaanderen

Advertenties

A-Z Ziekenhuis

De medische verzorging en “opvang” in het ziekenhuis in onze stad is er niet op vooruitgegaan.
Afgezien van wachtlijsten voor allerhande dokters, is het pas erg als na vele vele testen bij een patiënt een ander dokter opeens de dienst opneemt en alle onderzoeken opnieuw laat uitvoeren omdat hij / zij tot de vaststelling komen dat de eerdere niet “correct” werden uitgevoerd.
Het is mijn aanvoelen dat alles wat in hun pc staat alle doelen heiligt en ik vraag mij af op welke basis de dienstdoende dokter hun diagnose opmaken. Sommige dokters doen zelfs geen handeling meer van onderzoek op de ziekenkamer. Al is een patiënt nog zo ziek, de medicatie word niet bijgestuurd met als gevolg dat de patiënt vaak nodeloos te vroeg ontslagen word.
Opvolging zal wel gebeuren door de huisdokter.
Echter een huisdokter is geen specialist … Waarom dient men anders richting ziekenhuis op advies van de huisdokter ?

Voor sommige lezers van deze blogbijdrage is dit allemaal fel overdreven, voor anderen is het een vertrouwd beeld.
Ik kan echter getuigen dat bovenstaande nog maar een fractie is van wat ons overkomt sinds een “constant” ziekenhuisverblijf dd 6 Januari 2016.
Het slachtoffer in deze is mijn 89-jarige moeder.
Als zoon en directe familie heb ik sinds de opname nog geen enkele “feedback” gehad op haar situatie, alhoewel ik reeds zowat elk platform heb betreden met de vraag om feedback.
Dezer tijden is menselijkheid echt ver te zoeken, want het lijkt me dat men als directe familie “ook” rechten heeft omtrent het inwinnen van correcte informatie.

Wie had het ook alweer over onze “warme samenleving” ? Het lijkt me hoe warmer men het noemt, hoe meer men erop blaast om niet verschroeit te geraken.

Update : Na vrijwel 4 maanden is er uiteindelijk een gesprek doorgegaan met de dienstdoende dokter dd 26 April 2016. Deze dokter werkt op de huidige afdeling waar mijn moeder nu verblijft. Een integer gesprek, met feedback én to-the-point met betrekking tot de toestand van de patiënt. Als familie weet ik uiteindelijk waar wij staan, welke hindernissen nog dienen genomen te worden én nog meer belangrijk, wat ons staat te wachten in de toekomst. 

Elk instituut heeft aandachtspunten waar het beter kan, bij deze voel ik mij sinds dinsdag ll als familie uiteindelijk een betrokkene omringd door een fijne personeelsploeg en een “hands on” dokter.

AZ_Diaphora

Delhaize Minus

Wat is het toch fijn om een supermarkt in de buurt te hebben !

Straks dienen we echter vol verwachting uit te zien naar de inplanting van nieuwe buurtwinkels die aan de beste prijs de beste producten verkopen. Het zal voor sommigen onder ons een flashback zijn naar onze jeugdjaren … doch de huidige situatie is nog erger te noemen … Het geeft vast tal van senioren slechte herinneringen van hoe het eraan toeging tijdens WW II. De meest essentiële etenswaren waren toen ook beperkt beschikbaar en konden enkel gekocht worden met rantsoenbonnen. 

Van rantsoenbonnen is er nog geen sprake, doch het aanbod van artikelen in de diverse schappen en rayons geeft een troosteloze aanblik.

Ik ben gisteren, zaterdag, de wekelijkse inkopen gaan doen in Delhaize.

  • De rayon van zuivel = voor 75 % leeg … geen melk, boter, eieren enz …
  • De rayon van charcuterie = voor 50 % leeg
  • De rayon van bereide slaatjes = leeg …
  • De rayon van dranken = de goedkoopste artikelen zoals water ea … leeg
  • De rayon met vers en bereid vlees = leeg
  • De rayon met diepvries artikelen = ook hier de goedkoopste artikelen niet in voorraad

Men zou zich beginnen afvragen of ons land zich in een oorlogssituatie bevind, of is alle macht aan diegene met het grote geld en kredietkaart ?

De verhalen van weleer indachtig dat achter het ijzeren gordijn, ttz de vroegere Sovjet Unie, de mensen hun inkopen dienden te doen met wat de Staat hen aanbood en een supermarkt enkel de basis, levensnoodzakelijke artikelen verkocht aan vaak duurdere prijzen … deden mij echt terugdenken aan beelden van toen die ik als kind nog te zien kreeg in het tv journaal. Alhoewel dat er in de Sovjet Unie wel een aanbod in voorraad was van de essentiële voedingsmiddelen die een gezin nodig had.

Stelt u zich maar eens voor dat uw kind zijn dagelijks glas melk niet mag drinken tijdens dit weekend … of een gezin die het minder breed heeft enkel aankopen mag doen van de duurdere artikelen … een gezin op het laatste moment nog snel de voorraad vlees wenst aan te vullen voor de komende week, doch tot de vaststelling komt dat zij de komende week dan maar beter op de kin kunnen kloppen of simpelweg beter op een ander gaan om daar hun inkopen te doen

De Delhaize Pluskaart zou weleens door menig gezin kunnen ingewisseld worden voor een Delhaize Minus kaart. Om eerlijk te zijn, als vaste klant begin ik er ook over na te denken, en we kunnen evengoed ons vers vlees terug gaan kopen bij de slager in de buurt die vast ook enige zuivel producten verkoopt en een voorraad aan charcuterie binnen handbereik kan aanbieden. We hoeven geen rayons af te lopen met een kar met scheef lopende wielen en het word voor ons netjes verpakt en voor onze neus gelegd. Dat die aankopen wellicht iets duurder zullen uitvallen zal voor velen niet echt een probleem zijn, de lokale slager en andere commerçanten die de gewone man en vrouw nog weten te waarderen heeft wel nog een secondje tijd om even bij te kletsen.

Toen ik straks aan de kassa kwam om af te rekenen en deels mijn beklag deed over het geringe tot geen aanbod van essentiële voedingsmiddelen was het antwoord : “We zijn niet beleverd omwille van de staking van gisteren” … Nu ja, als klant heb ik daar geen boodschap aan. Ik stel me ten stelligste de vraag in de organisatie binnen hun concern. Eén dagje staking en de winkel gaat plat, en blijkbaar hebben zij als groot bedrijf geen enkele backup optie om de meest dringende zaken doorheen de dag waarop er niet gestaakt word te gaan leveren aan hun filialen.

Ik vind het eerlijk gezegd hemeltergend ! De CEO van Delhaize zal wellicht uit de voorraadkamers een snelle hap huiswaarts kunnen meenemen, doch het plebs zal het geweten hebben … No food = No pleasure. We hebben het langzaamaan wel begrepen, Delhaize heeft nog niets bijgeleerd van de eerste dag staking die enkele weken geleden doorging, geen bijsturing gemaakt waar nodig … … …

Voor u zich vandaag vergaapt aan mijn blog en een kritische comment wenst te maken, weet dan dat ik opzich niets heb tegen de werknemers die ook wensen op te komen voor hun dagelijkse boterham. Het mogelijke vooruitzicht uw vaste job te verliezen is geen prettig gevoel, het leid tot ontevreden gevoelens binnen het personeel en hoe dan ook geeft het met terugwerkende kracht een negatieve invloed aan het imago van het bedrijf en de organisatie binnen een bedrijf.

Wie blijft ? Wie gaat ? Dit gaat niet enkel op naar het personeel die leeft in grote onzekerheid, doch het zijn tevens vragen die betrekking hebben op de filialen. Wie blijft ? Wie sluit ? 

Eén ding ben ik vandaag vergeten te doen … namelijk foto’s nemen van de lege schappen en rayons. Het zou een onwaarschijnlijk verhaal geweest zijn om die beelden te tonen aan de toekomstige kinderen en kleinkinderen. Stelt u zich voor : “Zo was het mijn zoon toen er in België één dag crisis was, het leken wel de oorlogsjaren uit de tijd van mijn Grootouders zaliger”

Competenties enzo

Voor ik, als Westvlaming, in de jaren 90 richting Limburg vertrok om daar een zaak te starten kende ik de uitdrukking een kat een kat noemen niet …

Ik heb ook sinds lang geleerd dat de “big shots” groot blijven doen zolang ze niet van hun voetstuk, hun zetel of troon gestoten worden door iemand met nog meer bizarre ideeën.

In de wereld van marketing en management is het zo dat één regel steeds blijft opgaan, alhoewel van deze regel nooit gewag word gemaakt in de pers, media etc … Het zou vélen en echt wel velen heel fel schaden in de uitoefening van hun functie.

De regel is :

  • “De hoogste functie die iemand in zijn bestaan uitoefent is de functie waarvoor die persoon net een tekort heeft aan competenties om die functie naar behoren te kunnen invullen” 

Moraal van het verhaal :

Er zijn dus véél would’be’s die het ons, met welk middel ook, aan onze baard smeren, alhoewel zijzelf vaak geenszins een zinnig antwoord kunnen plaatsen op vragen die hun gesteld worden mbt een onderwerp die hun sector rechtstreeks aanbelangd.

In Limburg had ik een oudere klant met zijn eigen levenswijsheid.

Hij zei vaak in zijn dialect “zwiegen en ja-knikken”

en om eerlijk te zijn, die man met zijn volkswijsheid had overschot van gelijk.

Image