De Maatschappij


Ik wens even uit eigen ervaring te spreken.
Ik werkte een aantal keer voor langere periode in het buitenland (plaats heeft hierbij geen belang).
Toen ik na die tijd terugkwam in mijn stad waar ik geboren en getogen én bekend was “leek” voor mij alles zo veranderd, heel vaak in negatieve zin.
Alhoewel ik van velen de opmerking kreeg “man man, jij bent veranderd zeg” … Nochtans veronderstelde ik dat mijn stad veranderd was.

Eenzelfde ervaring maakte ik mee toen ik in de 90s in Belgisch Limburg tot aanvang 2000 een eigen horecazaak had, voor mezelf de andere kant van ons kleine landje (ik ben afkomstig uit West Vlaanderen, waar ik nu terug woon) …
Ik bezocht met regelmaat een vriendin van me in Maastricht en ging weleens wandelen te Vaals (3-landen punt).
In mijn drukke bestaan van toen overviel me telkens de rust.

Een neef van me woont te Garlin in zijn château (zuid Frankrijk). Ik bezocht hem ooit en als men het heeft over La Douce France en als god leven in Frankrijk dan gaan deze gezegden pas echt op … Alles verloopt er merkbaar trager, mensen staan er in hun deurgat of men er nu in de ochtend, middag of avond passeert, steeds zijn ze er … én vooral ze zijn vriendelijk … “à ça vas monsieur ? mais évidemment, et toi ? bon journée … salut
Gaat men op 200 km daarvandaan een koffie gaan drinken op een terras in the middle of nowhere en men vertelt dat men er een neef bezoekt die op de château woont te Garlin, dan lijkt men plotsklaps een stukje van hun familie te worden.

Bij het terugkeren naar de stad en regio waar ik woon werd ik telkens getroffen door het kortzichtig gedoe, het Me – Myself & I en bemoei u met uw eigen zaken motief …
Ikzelf ben niet zo opgevoed, heb steeds op een andere wijze geleefd en opeens lijkt het allemaal zo anders te zijn.
Ben ik dan de oorzaak ? Ja en neen …

De wereld om ons heen blijft doordraaien, dag op dag, en er blijkt daarin op het eerste zicht maar weinig verandering te komen.
We staan allen voor een stukje van de ketting die “samenleving” noemt.

Als we voor middellange termijn er voor even aan ontsnappen en dus de ketting verlaten dienen we op te passen dat we bij terugkomst niet opeens zelf “het zwakke stukje” in die ketting worden … want wij die voor langere periodes in één of ander buitenland leefden zien “snelheid” anders, wat kan maken dat die stevige ketting opeens gaat breken in ons nadeel.
Het kan een mens het gevoel geven er niet meer bij te horen, en dat is nu net niet de bedoeling.
Ik noem het voor mezelf een stukje integratie in eigen land, al leerde mijn ervaring mij dat die integratie vaak vlotter verliep op andere plaatsen in de wereld dan in mijn eigen originele levensomgeving.

Herinnert u zich de verhalen van grootouders … Ze dienden te werken uren en uren lang elke dag opnieuw én de zondagsrust was heilig. Of het nu noeste arbeid was in een fabriek of op het land, werken was het doel van het bestaan.
Rust ? Uitstapje ? Niets van dat moois … Rust was een jenever voor het slapengaan, en een uitstapje was “de hoogdag” dat men voor “1” dag de zee kon gaan bekijken. Zij dienden rond te komen met een uiterst minimum loon.
Nochtans heeft men het steeds over “vroeger was het beter“. Is dat zo ?
In deze tijd heeft men meer vakantie, verdient men gemiddeld meer, werken merkbaar minder uren per week en voor velen is nu het “weekend” heiligmakend tenzij men in weekend shiften werkt.
… en nog zijn we niet tevreden … want vroeger etc etc …

Men kan er ellenlang over filosoferen, theorieën over opmaken … maar kan het zijn dat het oude gezegde “elk huisje heeft zijn kruisje” hierbij opgaat ?
Op de keper beschouwd zien we elk het leven vanuit ons eigen gezichtspunt, en dat maakt het net boeiend. Zo zijn we niet allemaal gelijke wezens, maar elk met onze persoonlijkheid.
Het leven leert ons vaak tegen onze zin, dat snel niet altijd goed betekend, dat gelijk willen niet gelijk is aan het gelijk hebben, dat elk van ons verschillend is in een steeds maar groter wordende maatschappij.

Ons stukje van de ketting kunnen we niet inwisselen voor een “beter” stukje, we dienen te roeien met de riemen die we hebben bij tij en ontij.

Past Present Future

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s