Mijn Moeder


Het is steeds moeilijk een bijdrage te schrijven als het onszelf treft terwijl we in een status van totale onmacht verblijven.

Mijn Moeder is heengegaan maandag 6 Juni 2016 om 8u41. Ik was er bij aan haar zijde, maar eveneens daarvoor gedurende meer dan 48 uur + één nacht waken tot het finale moment gebeurde. Na het overlijden word het terug een tijd van wachten, de dokter dient de vaststelling te doen en de begrafenis ondernemer komt langs. Na de middag heeft men reeds een afspraak om de formaliteiten te regelen op het kantoor van de begrafenis ondernemer.

Ik had het reeds meegemaakt toen mijn Pa overleed op 28 Juni 2013, doch toen waren we nog met twee die elkaar tot buffer konden dienen, mijn Moeder en ikzelf. Nu valt alles op mijn schouders als enig kind en dat valt zwaar …

Men heeft ouders, en het is steeds raar vast te stellen dat men het vaak heeft over “Je hebt maar één moeder“. Het gevoel is inderdaad totaal anders dan wat gebeurde met mij toen mijn Pa overleed. Pa woonde meer dan 11 jaar in een WZC en we werden ooit tot 5 maal geroepen om de voorbereidingen te treffen. Na de 5de bijeenkomst gebeurde het onomkeerbare. Mijn Ma en ikzelf vonden dat Pa eindelijk verlost was uit zijn lijden, want hij was ernstig ziek, de dag waar niemand om vraagt bracht een moment van rust met zich mee.

Mijn Ma was pas ingetrokken in het WZC sinds 9 Mei 2016. Ik wist dat de levensverwachting eindig was, doch dat het zo snel zou gaan had niemand verwacht, ook niet onze dokter. Ma haalde net geen maand verblijf. Zij was vertrouwd met de omgeving uit de tijd dat Pa er woonde, doch zij had het opgegeven, de 2 laatste weken vertelde ze “Ik heb het opgegeven” en zij riep om mijn Pa.

Ma was reeds opgenomen in het ziekenhuis sinds 6 Januari 2016, en heeft geen enkele dag meer interesse gehad in het bekijken van TV of haar favoriete TV-series. Elke Dag Allemaal die ik wekelijks kocht voor haar vond een plaats op de stapel van ongelezen vorige edities. Haar interesses waren volledig weggeëbd en zij bleek daarmee vrede te hebben. Ik ben elke dag langsgeweest, met de bedoeling eens in het WZC nog 2 maal per week langs te gaan. Omwille van haar gezondheid ging ik echter toch elke dag terug langs.

Tot ze in een diepe slaap viel was zij echter steeds klaar van geest, zich bewust van haar omgeving. De laatste week heb ik haar gedichten voorgelezen en keuzes gemaakt wat waar diende te komen, zij besliste, niet ik. Daar ben ik blij om.

Uit een aantal onverwachte hoeken kreeg ik via email de voorbije maand vaak dagelijks een bericht toegestuurd van 2 Nederlandse correspondenten. Zij deelden hun wedervaren, hun emoties en boden me zo de steun die ik nodig had. Dank aan beiden ! Wie zij zijn, is niet belangrijk, wat zij deden is belangrijk.

Eén van hen stuurde de voorbije week een gedicht en zijn wens was het aan mijn Ma voor te lezen, wat ik deed. Zij beaamde de inhoud en was akkoord dat dit gedicht zou opgenomen worden in de rouwbrief. Als men straks de rouwbrief ontvangt zal men kennis kunnen maken met de diepste emoties waar een mens doorheen gaat. Ik ben daarvoor zo dankbaar.

Lieve Ma, ik wens je een prachtige hereniging met Pa. Maak er wat leuks van, een oneindige reis is begonnen en samen kan je dit pad afleggen. Als jullie tussenin even halt houden, denk dan eens aan mij en drink er één op mijn gezondheid. Een glas witte wijn voor Ma en een cola of pintje voor Pa.

Het is nu zaak mijn leven terug in handen te nemen, na jaren van zorgen zal dit niet simpel zijn, maar een mens kan maar hopen dat alles terecht en in orde komt. Het was Ma haar vurigste wens “Je moet volhouden, niet afgeven, er is een dag waar alles terug in orde zal komen“.

Dank voor de goede en kwade dagen die we samen deelden ! Om te eindigen wens ik jouw favoriete song aan te halen “Queen – Heaven for Everyone

Goede reis vanwege Zeunlief Philippe 

IM MyMom

Advertenties

5 thoughts on “Mijn Moeder

  1. Pingback: De Eerste Keer | 44thwaves

  2. Philippe, een ontroerend relaas en wat machtig dat je het neer kunt schrijven. Door fb zijn we er in geslaagd contact met elkaar te hebben en elkaar, als verre familie, toch een beetje te kennen. Het gedicht op de rouwbrief is inderdaad troostend mooi. Nogmaals veel sterkte, ik denk aan jullie.

  3. Er is een heaven for everyone en zeker voor je ma. Het zal je lukken, loslaten is niet gemakkelijk en eigenlijk hoeft dat niet. ZE blijven een rots in de branding en ZE kunnen jou ongemerkt ook kracht geven, een kracht die je nooit hebt ervaren, maar die je sterk zal maken en inzicht zal geven. Ik heb al vroeg op eigen benen gestaan en ben van nature zeer zelfstandig. Want bij mij is een kind verliezen onomkeerbaar en zeker als er nog 2 kinderen zijn die evenzeer intens verdriet hebben en je ZE ook onvoorwaardelijk moet steunen. Het ga je goed in het verwerkingsproces, je komt er ‼

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s